○•HBDก๊กคุงจ้า•○
posted on 09 Sep 2009 20:40 by benz-za
....จากที่เรานั่งนอน ยืนรอ และคลานรอ และแล้ววันนี้ก็มาถึง
วันที่เฝ้ารอคอย หุหุหุ....
09/09/09
HapPy Birthday To you~♫ HapPy Birthday To you~♪
HBDจ้าก๊กคุงสุดที่ร้ากกกกกกกกกกกกกกก♥
วันเกิดนี้ขอให้ยามาร๊าก♥ยามาหลงและมีความสุขมากๆนะ จุ๊บๆ
อะแฮ่ม(เทสเสียง).....ขอบมอบสิ่งนี้แก่สุดที่รักของโม้จจี้ก็แล้วกัน
[Fic reborn] 8059
For....ก๊กคุง(ไม่ได้ขอเฟ๊ย!!!)
"โกคุเดระ~♥ รู้ไหมๆวันนี้วันอารายยยยยยยยยย~" เสียงยานคางอันแสนน่ารำคาญของเจ้าบ้าเบสบอลที่ตะโกนเสียงดังจากสถานที่ไกลลิบหลี่ถ้ามองจากตรงที่ผมยืน ค่อยๆทะยอยตัวอักษรบวกกระแทกเข้ารูหูผมทีละตัวอย่างไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด ทำให้ผมต้องหันไปเผชิญหน้ากับมันโดยตรงทั้งๆที่ใจจริงอยากจะไปให้พ้นๆจากที่นี้เต็มทน
แต่ที่ผมไปจากที่นี้ไม่ได้ไม่ใช่ว่าผมกลัวมันหรอกนะ......
ผมแค่รู้สึกว่าถ้าผมไปคนแต่งจะต้องให้ผมทำอะไรแผลงๆแน่เลย......
(หุหุ ถึงไม่ไปก็โดนจ๊ะ)
ผมจึงใช้หน้ามุ้ยๆของผมตอบกลับหน้าที่เปลื้อนไปด้วยรอยยิ้มของมันไป
"วันที่9เดือน9ไง ถามได้...นี้แกลืมดูปฎิทินหรือแกเง่าจนจำไม่ได้กันแน่ห๊ะ....ไอบ้าเบสบอล"
ส่วนไอ้คนตรงหน้าผมที่วิ่งเข้ามาอยู่ระยะประชิดจนแทบจะชนผมก็ทำปากอูแล้วสะบัดหน้าสองสามทีไปมาจนหัวแทบจะหลุดออกมาแล้วร้องเสียงหลงก่อนจะนำนิ้วชี้ทั้งสองข้างมาจิ้มกันแถมยังพูดเหมือนน้อยใจว่า...
"ไม่ใช่นะ....วันนี้วันเกิดโกคุเทระตั้งหาก...."
สรุปนี้มันวันเกิดใครกันแน่ฟะเนี้ย...!!!! ไอท่าทีสลดแบบนั้นน่ะ....!!!
"เออ... แล้วมันจะทำไม"
"ก็สึนะบอกว่าจะมีงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้โกคุ..ฉัน....."
"ไปสิ...ไป....ไปแน่นอน รุ่นที่สิบอุตส่าห์ชวนทั้งที่ ไปแน่" ผมรีบเปลี่ยนท่าทีทันใดเมื่อได้ยินชื่อของท่านรุ่นที่สิบ ก็คนมันดีใจนี่นา ถ้าผมมีหาง(?)ละก่อน มันก็คงกระดิกแรงน่าดูเลยเชียวละตอนนี้ แต่ว่า....
รุ่นที่สิบรู้ได้ไงว่าวันนี้เป็นวันเกิดเรา ทั้งที่เราไม่เคยบอกใคร
ถึงผมจะดีใจ(บางครั้ง) ที่ทุกคนจัดงานวันเกิดให้
แต่ผมก็เสียใจที่มันเป็นวันที่ทำให้ท่านแม่ที่รักเสียไปพร้อมกับอุบัติเหตุทางรถยนต์
ทั้งๆที่ท่านแม่ตั้งใจจะส่งของขวัญมาให้ผมแท้ๆ
......
--------------------
"โกคุเทระคุง....สุขสันต์วันเกิดนะ"รุ่นที่สิบยืนมือมาข้างหน้าทำให้เห็นตัวของขวัญ เป็นแหวนสีเงินที่สลัก99959เป็นเลขโรมันไว้บนตัวแหวนแล้วค่อยส่งรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความโม้เอะมาให้ อา.....ทำไม.......
ทำไมท่านรุ่นที่สิบถึงน่ากดเยี่ยงนี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
"ครับ....ขอขอบพระคุณมากครับ" ก่อนที่ผมจะเคลิบเคลิ้มและเผลอจับกอดไปอย่างไม่รู้ตัว ผมจึงรีบรับมันมาไว้ในอ้อมอกและตอบรอยยิ้มแสนหวานกลับเพื่อตัดปัญหาที่มิอาจหักห้ามใจไว้อย่างด่วนจี๋ไปรสณีย์จ๋า
ผมค่อยสวมแหวนลงก่อนจะเหม่อมองมันด้วยความหลงไหล ทำไมมันถึงทำให้ผมถูกใจมันตั้งแต่แรกเห็นอย่างงี้นะ
ส่วนไอเจ้าบ้าเบสบอลวันนี้ก็ทำตัวเงียบเป็นพิเศษในงานวันเกิดผมก็เอ่ยปากขึ้นอยากไม่มีปี่มีขลุ่ย
"สุดที่ร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกจ๋า~♥ ที่ร๊ากน้องที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดด♥" แล้วมันก็เอาหน้าแดงๆสากๆแถมยังเหม็นมาถูหน้าเนียนใส(?)ของผมไปมา แล้วก็นัวเนียจนน่ารำคาญใจ
แต่ว่ากลิ่นมันเม่งๆไงชอบกล.....
"ยามาโมโตะ เหม็นกลิ่นเหล้าจัง" ท่านรุ่นที่สิบพูดด้วยเสียงอู้อี้เพราะปิดจมูกด้วยมือบางของตัวเองก่อนจะประคองเจ้าบ้าสมองถั่วงอกตัวนี้ไว้ตอนที่มันลุกขึ้นมาแล้วมันจะล้มอีกรอบ
จากนั้น.....
อุ้ก!!!....อึกๆๆๆๆๆๆๆ
"อ๊า!!! ซ่าจังเยย แหะๆ เอิ๊ก!!~♥"
ท่านรุ่นที่สิบที่น่ารักของผม(?)ไปซะแล้วล่ะ
ผมจำได้ติดตา เหตุการณ์เมื่อกี้ตอนที่ไอสมองถั่วเน่ามันถือขวดเบียร์ใบเบอเร่อมมาแล้วกรอกรัวเขาช่องปากของท่านรุ่นที่สิบ
"ไอบ้า!!! แกตายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!"
บรึ๊ม!!!!
------------------------
"ว่าแต่ยามาโมโตะคุงได้ไอขวดนั้นมาจากที่ไหนเหรอ?"
"เอามาจากพ่อของสึนะไง หิหิ อร่อยดีนะ น้ำผสไม้เนี้ย!"
"น้ำผลไม้บ้านแกสิ เค้าเรียกว่าเบียร์โว๊ย!!! ไองี่เง่า" ผมพูดพลางแขวะไอบ้าที่นั่งแทรกกลางระหว่างผมกับรุ่นที่สิบไปอย่างหน้าตาเฉย แต่ที่จริงแล้วอยากจะใช่ระเบิดลูกเล็กบอบ์มมันอีกรอบให้รู้แล้วรู้รอดมันไปเลย
"เหรอ....อืมๆ งั้นฉันไปล่ะ ขอตัวกลับก่อนนะ" ว่าแล้วเจ้าตัวเจ้าปัญหาของผมก็พูดคำที่ผมอยากได้ยินจากมันจากปากมันที่สุดออกมา
แต่ทำไมมันดูหงอยๆจะงฟะ หงุดหงิดวุ้ย!
".....อืม......" ท่านรุ่นที่สิบมองหน้าเจ้าบ้าเบสบอลที่หนึ่งก่อนจะตอบเป็นคำสั้นๆพร้อมโบกมือบายๆ(อย่างน่ารัก น่าฟัด น่ากอด)
ร่างสูงตามแบบฉบับนักกีฬาค่อยๆเคลื่อนที่ออกไปจากสายตาผม จนแน่ใจว่ามองไม่เห็นมัน รุ่นที่สิบก็เอ่ยออกมาลอยๆ และประโยคนั้นมันทำให้ใจผมเต้นเร็วขึ้น ขาทั้งสองข้างเริ่มออกแรงวิ่งโดยอัตโนมัต หน้าของผมเริ่มร้อมผ่าวแล้วเริ่มเกิดรอยยิ้มที่ผมหยุดไม่ได้ออกมา ทั้งหมดนี้....รู้ไหมว่า.....อะไรสั่งผม?
"โกคุเทระคุง รู้ไหมว่าใครเป็นคนจัดเกี่ยวงานวันเกิดงานนี้
ถึงให้ทาย นายก็คงบอกว่าเป็นฉันสิ่งนะ แต่บู~~~!!!
ผิดถนัด!!!
คนที่เป็นตัวต้นคิด คนที่เป็นตัวการ
คนที่จัดเตรียมงาน คนที่คอยจัดเตรียมอาหาร
คนที่หาของขวัญ หรือคนที่คอยเสียสละใช้ชื่อฉันเป็นบุคคลที่จัดงาน
ก็คิอ....
คนที่เพิ่งจากไปเมื่อกี้ไงล่ะ"
****
อ๊อดดดดดดดๆๆๆ
ผมกดออดหน้าบ้านเจ้าบ้าเบสบอลอยากไม่ขาดสายจนเจ้าของผมสีนิลลงมาเปิดปะตูหน้าบ้านออกด้วยสีหน้างัวเงียสุดขีด แล้วก็เบิกตาโพลงเมื่อเจอผม
นี่มันนึกว่าผมเป็นผีหรือไงกัน.....
"โกคุเทระ ทำไมถึงมาอยู่ที....."
ก่อนที่มันจะพูดอะไรให้ผมต้องหน้าร้อนจี๋ไปกว่านี้ ผมก็รีบกระโจนเข้าใส่เจ้าบ้าอย่างไม่มีเหตุผล
"ฉัน.....มาทวงของขวัญ.....จาก.....แก แหวนนั้น....ของรุ่นที่สิบ"
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!~ ผมควรทำยังไงดีล่ะ......ในเมื่อทั้งหมดนี้.....
ส่วนเจ้าบ้านั้นมันก็ยิ้มปากกว้างจนแก้มแทบปริ้ก่อนจะพูดว่า
"ได้ครับ เชิญด้านบน แต่พรุ่งนี้อาจจะยังกลับบ้านไม่ได้นะครับ ....เจ้าหญิงของผม"ตรงช่วงสุดท้ายของคำพูด ผมไม่ได้ชังเกตุหน้าที่เปลี่ยนจากเนียนใสๆเป็นเนียนดาร์กไปซักระยะนึง ซึ่งถ้าผมมอง ผมอาจจะไม่ก้าวทางนี้ก็ได้
ผมรู้ว่าถ้าก้าวมา ทางข้างหน้าจะเป็นยังไง ผมรู้ว่า.....มันกลับมาเป็นอย่างเดิมไม่ได้ แต่ที่ผมไม่หันหลังกลับไป เพราะทั้งหมดนี้....หัวใจของผมมันเป็นตัวสั่งการ......
---------THE END-----------
จบแล้วจ้า เหอะๆ แต่สดเลยเรา
ถ้าไม่ดีตรงใหม่ก็ติชมกันได้จ้า มือใหม่หัดแต่ง
ปล.เดี๋ยวคราวหน้าแต่งเรื่องยาวดีกว่าเรา
จึงขอจบลง ด้วยประการซะนี้